نخلستان

"هدف چیست؟ .. مقصود چیست؟ .. خدا کیست؟ .. راز چیست؟ .. عشق کیست؟"*

چه اندازه زیبا نوشت ... اینگونه بود، آری ...

      "همه را .. من .. همه را .. در؛
                                                    زلالِ اشکِ چشم‌هایِ مهربانش دیدم"*؛
       همه را از عمقِ زیبایِ نگاهش خواندم؛
                                                   همه را از لطیفِ گرمایِ دست‌هایش فهمیدم؛

آری؛ "همه را ... راز را ... عشق را ... و خدا را"* ....

چه اندازه زیبا نوشت"*" روزی ... او که دست‌هایش همه، شعرهای نگفته‌ام بود ...

از صبح همین طور بود. به محض بیدار شدن، صبح به خیر گفته بودم. خنده ام گرفته بود. اما وقت چای ریختن هم دو استکان چای ریختم. این بار کمتر خندیدم. توی کوچه اولین باد پاییزی داشت می وزید. یاد دگمه لباست افتادم که خیلی وقت پیش گم شده بود. گفتم باید زودتر لباس گرم بخریم. عابری که صدایم را شنیده بود، زیر لب خندید. پسر بچه ای داشت از مدرسه برمی گشت. لی لی کنان داشت راه می رفت و ترانه می خواند. گفتم: "چه شور و شوقی! می بینی؟" ظهر قبل از آن که سوار اتوبوس شوم قدری مکث کردم. در را نگه داشته بودم. شرط ادب بود که تو اول سوار شوی. عصر توی اتوبوس آن ته را نگاه می کردم. نگران بودم جا برای نشستن پیدا کرده ای یا نه. غروب رنگ نارنجی آفتابی که داشت پشت برج های بلند فرو می نشست، آسمان روبرو را مثل نقاشی آبرنگ بچه ها کرده بود. گوشه آسمان را با دست نشان دادم و این را با صدای بلندگفتم.
شب دوباره حواسم پرت شد و دو استکان چای ریختم.این بار اما گریه کردم. تنها نبودم امروز،با من بودی همه جا...

پ.ن: داستان کوتاه، ناصر کرمی

عکس: بابک دیناروند

قایقی خواهم ساخت
خواهم انداخت به آب
  دور خواهم شد از اين خاك غريب ...
                                                                    "سهراب سپهری"

مشتاقانه می دوید .. تا بادبادکِ سپید و شادمانیِ چسبیده به نگاهش را وقتِ دوخته شدن به چشمان پسرک، هدیه اش کند ... /
باد، اما از دستان کوچکش می گیرد، بادبادک را... و شادیِ کودکانه اش را ... /
پسرک، ایستاده، نگاهش به بادبادکی که در باد می رود ...
... راستی؛ اما ... نگاهش، آن شادیِ تهِ چشمانِ دخترک را، دید؟! ، قصهء چشمانش را فهمید؟!...

بهار ... و حس تازگی، زندگی ... و بهانه ای برای شروع؛ شروعی دیگر، آغازی دوباره؛ نو شدن ...

   من آن نو شدنی را دوست دارم که بارانِ بهارش ببارد بر فکرم
         نسیم دلنوازش، بنوازد دلم را ...
           و خورشید تابانش، روشن کند جانم را ...

       تا باران شوم ، ببارم ...
       خورشید شوم ، بتابم ...
       و زمین ...
 زمین شوم ... برویم . برویم سبز ... جوانه شوم .. و بی ترسِ تبر .. درخت شود، درختِ "من" ...
          و شکوفا شوم ...

 و شکوفا شود در نور، "من" ... و بهارست حالا ... بهارِ "من"

پ.ن: الهام از نوشته "بهار انسانی" از دوست گرامی آرش دیناروند

 یک دشت ... تک درخت؛

ای مهربان تک درختـم، با تو سخن می گویم!
"بسان ابر که با توفان؛
 بسان علف که با صحرا؛
 بسان باران که با دريا؛
 بسان پرنده که با بهار؛
 بسان درخت که با جنگل سخن مي گويد"* ...

  ای تک درختـم؛ تنگ است دلـم ...
 

    
عکس: سام باورصاد

زندگی پُر است از لحظه هایی با بو و رنگ و عطرِ بهشت..
گاهی بهشت را می شود میانِ وسعتِ یک اندیشه ، پاکیِ یک احساس بنا کرد..
می شود بهشت را گاه ، در نقشِ مهربانِ یک لبخند پیدا کرد ...
و گاه همان تمامِ شوقِ لحظهء دیدار من است با تو ...

بهشت ، گاهی ، جایی میان درکِ عظمتِ یک زیبایی ست؛ در درکِ شگفتی هایِ همین دنیا ،
در درکِ زمین ، در فهمیدنِ گل ، سبزه ، درخت و آب ...
بهشت را می شود گاهی لابلایِ گلبرگِ گلی بویید ، در شیرینیِ طعمِ یک دانهء گیلاس چشید و در سمفونی شادِ گوسفندانِ یک دشت شنید؛
و آن را با سپیدی یک پَر ، سبزیِ یک برگ ، سرخیِ یک گل و فیروزه ایِ دریاها نقش کرد؛
بهشت را می شود در عبورِ ظریفِ شاپرکی از رویِ گلی ، در بال زدنِ یک پرنده معنا کرد؛
بهشت ، گاه رقصِ شادمانهء ابر و خورشیدست ، در آبیِ بی انتهایِ آسمان؛
بهشت شاید در لحظهء روییدن یک دانه ، انتشارِ درخت در نور است؛

می بینی! بهشت شاید ، همین جاها ، نزدیک توست ...

عکس: فرید ثانی


عکس: بابک دیناروند

"زیبایی" ، یک کلمه است . "مهربانی" یک کلمه  . "دوست" یک کلمه  . "مادر" یک کلمه . "خدا" یک کلمه . کلمه ، کلمه ، کلمه ها ..
رازی ست در کلمه ها . خاطره ای ، معنایِ ژرفِ عمیقی ، دنیایِ ارزشمندِ وجودی ..
دریابیم معنایِ عمیقِ یک "کلمه" را .. 

"نخلستانِ" من ، تنها یک کلمه است ؛ یک کلمه ام اما دنیایِ شگفتِ خاطره هاست ، پُر است از حسِ لطیفِ شکفتنِ یک غنچهء گل ، پُر است از نوازشِ پُر مهرِ نسیم ، پُر است از شور ، از شوق ، از مهر ، از عشق ..
" پُر است از نور ، از شن ، از دار و درخت ، پُر است از راه ، از پُل ، از رود ، از موج ، پُر از سایهء برگی در آب
 و چه تنهاست" * ، چه تنها ...

بوسه می زنم قلمی را ، دستی را ، اندیشه ای ، وجودِ نابی را که زنده گردانید ، به پرواز درآورد کلمه هایم را ...

پی نوشت :  این قسمت ، " * " : از شعر سهراب سپهری

"ای نمی دانم!
              هر چه هستی ، باش!
                                         اما باش" *

پ . ن : * عنوان ، الهام گرفته از شعر "هر چه هستی، باش!" ، از قیصر امین پور